Kinderen zijn prachtige spiegels van hoe wij ons bewegen door het leven. Ze geven terug hoe wij leven, hoe wij acteren en ons gedragen. Soms confronterend, soms grappig en heel vaak mega interessant en een enorme uitnodiging om te kijken en te voelen – hé is dit van mij en kan ik hier iets mee? In deze blog geef ik je een voorbeeld van de projectie die je als moeder of vader kan hebben op je kind en hoe je zelf kan leren om hiermee om te gaan. Het zijn de signalen en tekenen van het lichaam waar je naar mag luisteren, die je mag vertrouwen en die je richting geven.
De ademhaling als kompas
In mijn praktijk waar ik mensen begeleid om het lichaamsbewustzijn te verhogen en te onderzoeken hoe ons lichaam op het dagelijks leven reageert, krijg ik heel vaak terug van mijn cliënten hoe kinderen reageren op de ouder. En dat ze het gevoel hebben dat ze iets willen doorbreken voor hun kinderen. Patronen die niet meer dienend en niet meer helpend zijn.
De ademhaling is daarbij een prachtig kompas om te observeren en te voelen, wat leeft er in mij en hoe kan je jezelf helpen om bij jezelf te blijven. De ademhaling reageert namelijk altijd op hoe jij in je vel zit. Check maar eens bij jezelf als je in een bepaalde situatie zit, waar je ademhaling zich bevindt in je lichaam. Zit ie hoog bij stress, druk op je borst of hartstreek. Of juist ontspannen en laag in je buik. Nu je weet dat je ademhaling hierop reageert kan je dus ook een tegen reactie op geven. Je hebt het dus letterlijk zelf in je hand.
Kinderen kunnen dit gevoel extra triggeren
Ken je dat gevoel dat jouw kind iets wil wat jij misschien spannend vindt? Het is het onderzoeken waard wat dit te betekenen heeft. Kan je bij de situatie blijven. In het HIER EN NU.
Kan je jouw angst bij je houden en je kindje laten ontdekken? Zonder de projectie en met liefdevolle aanwezigheid een veilige space te creëren om in het hier en nu te blijven.
Vaak slaat paniek toe als we bang zijn, of we verstijven of we gaan er van weg. Dit zijn altijd reacties van het lichaam die te maken hebben met het verleden. Opgedane ervaringen of situaties waar jij je niet veilig hebt gevoeld. En dit kan zelfs tot voor de conceptie hebben plaats gevonden. Het is een imprint van wie jij bent als mens. En soms weet je het niet eens waar dit vandaan komt. Het is een onbewuste reactie.
Een voorbeeld uit de praktijk
Ik zal je een voorbeeld geven van een situatie waarin ik zelf die angst voelde en hoe ik daar mee om ging. Ik was mij daar heel bewust van op dat moment. En het heeft mij doen ervaren dat ik altijd zelf de regie heb over hoe ik mij voel en hoe ik daarop kan reageren.
Mijn zoontje wilde van de zomer op een hoog klimrek klimmen, 2,5 jaar oud. Ik dacht eerst: wauw, veel te hoog én hier is hij te jong voor. Toen bedacht ik mij, oké ik vind het zelfspannend. Want ik had vroeger enorme hoogtevrees. En ik ben diegene die bang is dat hij valt. Wat als ik hem leer hoe hij kan uitkijken wat hij doet. Dat hij risico’s mag nemen en kijken wat er gebeurt, met mij als veilige haven.
Zo gingen we elke keer bij die ene speeltuin klimmen als we daar waren. Hij klom erop en ik gaf hem aanwijzingen. En hij ging daarna van zo’n gekke glijbaan met alleen twee buizen. Mijn moederhart ging als een gek tekeer. En ik merkte dat mijn ademhaling hoger kwam te zitten. In mijn keel. Ik ademde naar dat gevoel toe. Ik sprak mezelf toe: “Je bent veilig, hij is veilig. Blijf bij jezelf en kijk naar hem. Blijf aanwezig in het moment. Laat je niet afleiden door je eigen angst. Want die angst, die is van jezelf, je had vroeger hoogtevrees, jij vond die hoogtes spannend. Jij had knikkende knieën tijdens het klimmen op de middelbare school en verlamde volledig toen je boven stond. Niet hij. Hij is aan het ontdekken, hij wil spelen, hij wil proberen, hij wil leren. Hij voelt geen angst. Hij durft. Omdat hij zich veilig voelt. Veilig bij jou. Bij jou als zijn moeder. Daarom doet hij gewoon. Hij denkt niet, hij voelt alleen nog maar. Hij voelt zelf: dit wil ik. Dit is tof!”
Die bewustwording gaf mij enorm veel vertrouwen, omdat ik onderzocht wat van hem is en wat van mij. Ik kon er letterlijk met een helicopterview boven hangen zonder dat ik in mijn eigen angst verdronk.
Van de week gingen we weer. “Nee mama, ik kan het alleen. Je hoeft niet te helpen”. Ik bleef erbij staan, in de actie stand om hem te helpen. Hij ging zelf. Ik zag hoe hij vol vertrouwen ging. Met een trotse lach op zijn gezicht.
En ik was trots op mezelf, met een lichte kriebel in mijn buik. Want natuurlijk is het spannend, hij is nog zo klein. En hij kan al super veel. Hij kan alles wat hij maar wil.
Een aantal tips om jouw angst om te zetten naar vertrouwen
- Elke keer als jij iets spannend vindt, wat je kindje doet. Wat zegt dit over jou?
- Als je die spanning voelt, blijf er dan bij. Adem ernaartoe. Adem naar je buik, steeds iets je langer en dieper. Hoe meer je verlengt hoe meer je lichaam kalmeert. Voel je lichaam, sta met 2 benen op de grond en voel. Voel je lichaam. En zeg tegen jezelf. Ik ben veilig. Mijn kindje is veilig.
- Let ook op de woorden die je gebruikt naar je kindje, gebruik positieve en bemoedigende woorden.
- Houd in gedachten, ze kunnen veel meer dan wij denken.
En vergeet niet, stap voor stap jezelf steeds meer uitnodigen om je over te geven aan wat je kind wil ontdekken. Geniet hiervan en go for it!
